پنهان

***

ای خوابیده در  دلِ خاک

برادرِ تنهایم

فدای نگاه های منتظرت

می دانی !

مادر بیست سال لحظه ها را

بی تو شمرد

هر روز را با تو زنده گی کرد 

تو ...

  آرام و با تمکین خندیدی

و از دردِ  قلبت و این که چه با شتاب می تپد، نگفتی

ای کاش میگفتی

تا من تپش های قلبم را با تو تقسیم میکردم ،

یکی  از تو

یکی  از من

از تو ،

از من ،

بازی های کودکی های مان یادت است؟

تو همیشه مرد بودی

بزرگی میکردی

و میگفتی:

دوتا از تو

                                                                                                                                        دوتا از رفیق

«یکی از من»

یادت آمد کدام بازی؟

و اما در این بازی آخر

با ما نا مردی کردیِ

نه پشتِ  درختِ  اکاسی

و نه پشتِ دیوار

آن جا  در دلِ خاک پنهان شدی

صدا زدم ، ناله کردم

تو هیچ نگفتی

..

ا

 

چرا نگفتی؟

تا تپش های قلب مان را تقسیم میکردیم

این بار :

دوتا -  از تو

یکی  -  از من

 یکی  -  از من

دوتا  -  ازتو

شعیب !

من و رفیق

اشک در چشم های مان خشکیده

از تو می گوییم و می گرییم

صدای مان را می شنوی؟

..

بکتاش خاموش است

و از چشم های زمرد گون اش عقیق می بارد

ویگانه تسلای قلب مادر است

مادر فقط جسم اش این جاست

می گرید ، می گرید  و می گرید

و اما پدر

پدر قلبش زخمی ست

و با بی صبری ناله می زند

قلبِ   ناتوانِ من

فقط امروز ،  همین امروز

 

به من توان

تا نیمِ  تنم

توته ی قلبم را

تو را

شعیب ام را

تورا به خاک بسپارم

پدر حق دارد

بگو چگونه دل زمین را پاره کنیم ؟

 تو را به خاک بسپاریم

برخیز چشمت را باز کن

نام مرا صدا بزن

بیا  تا   ( چهار برادر ) شویم

مادر را ببوس

 قلبِ بیمارِ  پدر را مرهم شو

اما اگر درد داری

بخواب !

 گاهگاهی به خواب مان بیا  

و نگاه های سبزت را

در باغِ  خاطر مان بریز .

 

قلب بیمارت  را در آغوش میکشم

پا تا سرت را میبوسم

روح ات شاد

**

شعیب عزیز !

این  گفته ها  و گریه های کنشکا و رفیق بود که تا رسیدن به تو  ، با هم قصه کردیم و یادِ تو را گریستیم .

 

 

من دردِ  شان را شنیدم ، گریستم  و نوشتم ...

آرام بخواب  پسرِ خاله !

**

 

سوما واصل